من از آقایان متشکرم که تشریف آوردند که از نزدیک با هم ملاقات کنیم و مطالبى که به نظرمان مى‌رسد در میان بگذاریم و باز تشکر مى‌کنم که در این امر انسانى آقایان اظهار تمایل کردند که خدمت بکنند و این خدمت‌ها البته ارزنده است لکن اساس در دانشگاه مطلب دیگرى است. روحانیون با دانشگاهى‌ها یک مسیر دارند و مسؤولیت این دو طایفه از همه طوایف دیگر بیشتر است چنانچه شغلشان شریفتر است. شغل شریفتر است براى اینکه با شغل دانشگاهى و روحانى اگر چنانچه به شرایط عمل بشود، انسان درست مى‌شود و این است که این شغل، شغل انبیا بوده است. تمام انبیا براى آدم درست کردن آمدند و قرآن کتاب آدم سازى است. پس این شغل یک شغل بسیار شریفى است و مسؤولیت بسیار زیاد است براى اینکه در این دو دانشگاه، دانشگاه روحانى و دانشگاه آقایان، در این دانشگاه‌هاست که مقدرات کشور، چیزهائى که باید در کشور درست بشود منشاء آن این دو دانشگاه است.

علم بدون ایمان منشاء بسیارى از شقاوت‌هاست

اگر گمان کنید که، یا ما گمان کنیم که علم منشاء سعادت است ولو هر چه باشد، این یک اشتباهى است، بلکه گاهى علم منشاء بسیارى از شقاوت‌هاست، چو دزدى با چراغ آید گزیده‌تر برد کالا حکیم سنائى ظاهراً مال اوست. اگر روحانى علم داشته باشد لکن ایمان نداشته باشد، مسیرش مسیر انبیا نباشد، منشاء مفاسد بسیار مى‌شود. اکثر این دین سازى‌ها که بوده است اینها از طبقه ملاها بودند، ملاهایى که فقط علم به خیال خودشان کافى بوده است و دنبالش مسیر انبیا نبوده‌اند، اگر دانشگاه فقط دنبال این باشد که فرزندان ایران را با معلومات بار بیاورد، معلومات را هى روى هم بریزد، این براى سعادت ملت ما یا فایده ندارد یا ضرر دارد. یک فرد دانشگاهى که انحراف پیدا بکند غیر از یک فرد بازارى است، غیر از یک فرد کشاورز است. یک فرد روحانى که انحراف پیدا کند غیر از یک فرد بازارى و کارگر است. کارگر و بازارى، کشاورز و امثال اینها اگر چنانچه یک انحرافى داشته باشند، انحراف شخصى براى خودش است لکن انحراف اساتید دانشگاه انحراف